Του χοντρού η χαρά - Του σφίχτη ο πόνος ......

Για να τα ξεκαθαρίζουμε, χοντρός είμαι, όχι μπούλης ......
δόξα το θεό τα κιλά μου τα μεταφέρω με μεγάλη άνεση ( αναρρίχηση, πεζοπορίες, κτλ κτλ ) ένα από τα επαγγέλματα όπου κατάφερα να κάνω με αυτά τα κιλά, ήταν εναερίτης στο δίκτυο ηλεκτροδότησης.Απλά μου αρέσει το καλό φαγητό ( και καμιά φορά και το πολύ φαγητό ). Για να μπορέσω λοιπών να τα κάνω όλα αυτά θα πρέπει να έχω μυς όπου να μπορούν να τα καταφέρουν.
118 κιλά σε καθημερινή 24ωρη βάση, αντιλαμβάνεστε ότι όλα τα υπόλοιπα μπορεί να έχουν κρεμάσει αλλά τα πόδια είναι τούμπανο.
Και έρχεται η μέρα ποδιών του σφίχτη ( και όταν λέω σφίχτη εννοώ το τυπάκι που είναι φουσκωμένο και ασβέρκοτο αλλά με κάτι ποδαράκια σαν οδοντογλυφίδες)  και παλεύει με τα μικροσκοπικά του ποδαράκια να κουμαντάρει το πολλή 65 κιλά στην πρέσα, και σφίγγεται, και ιδρώνει .... και έρχεται ή ώρα να ανέβεις εσύ στην πρέσα και απλά βάζεις τα 165 κιλά χαλαρός και τραβάς 4 σετ των 10 επαναλήψεων έτσι για το γαμώτο της υπόθεσης.
και εσωτερικά χαμόγελα ...... αγαπητή μου παχυσαρκία, σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω πως σε είχα παρεξηγήσει.
Πως Διατηρείς όμως αυτούς τους μυς, καλός ή κακός το μόνο θετικό είναι πως τους απέκτησα, όσο χάνω ο οργανισμός απλά δεν θα χρειάζεται αυτό το μυικό σύστημα. Θα έπρεπε να ετοιμάσω κάνα γιλέκο και να προσθέτω κάθε κιλό που χάνεται έτσι ώστε να κρατήσω το μυικό μου σύστημα ;